kolejny rozdział zamknięty?? przecież już dawno…

Mój Były zostanie tatą po raz drugi…I co? przecież do przewidzenia to było… A jednak żuję tą informację od wczoraj i dziwnie mi jakoś…. Zazdroszczę mu to prawda. Lecz z drugiej strony? Przecież gdyby mi tak strasznie zależało przeciągnęłabym swoją osobę po wszystkich możliwych lekarzach sprawdzając przeciwwskazania i możliwości. Tak ( sorry za porównanie) jak i w przypadku chęci posiadania psa… Gdyby mi na prawdę zależało zobowiązałabym się do wypełniania obowiązków . A Najdroższy mój Mąż pewnie po kilku dyskusjach dałby się przekonać… A tak czyż nie wygodniej rzucić w przestrzeń : oj za stara jestem i po udarze… Oj Tomek nie chce psa…. Leniwa jestem i tyle! Za dobrze mi w tym naszym bezpiecznym gniazdku, za wygodnie, za ciepło… Nic nie muszę, żadnych prawdziwych obowiązków… Tyle, że zawsze spełniałam się w tej opiece nad kimś i przytulaniu kogoś… Spełniałam się w byciu Mamą i właścicielką psa…. To o co mi chodzi? Żal mi? Ale czego? Kogo? Potwierdzeniem to ostatecznym dla mnie naszego nie bycia ze sobą już na wieki wieków? a może po prostu wściekam się, że on też szczęśliwy będzie? No bo przecież za krzywdy mi wyrządzone nikt go do cholery nie ukarał jeszcze!! To ja musiałam się wyprowadzić, porzucić ukochane przedmioty, wspomnienia, to na moich rękach umarła Norka, to ja w końcu udar mózgu miałam czego konsekwencje do końca życia odczuwać będę. A on? Nawet jak praca dla której porzucił swoje ukochane Lyreco go zawiodła to hej siup znalazł nową, latają sobie wakacyjnie po świecie, kasy im nie brak, zadowolenia z siebie też nie….a teraz jeszcze szczęśliwa rodzinka na zdjęciach się będzie uwieczniać… tak , szlag mnie trafia, trudno, muszę się przyznać do niegodnych uczuć…  Wybacz mi Boże brak pokory i pamięć krótką.. żółty wąż zazdrości… postaram się zbyt długo nie gościć go w sobie…. przecież szczęśliwa jestem i mam za co dziękować! Muszę Synowi swemu pomóc zaakceptować tą sytuacje i odnaleźć się w nowej roli wujko-brata. I pomóc mu znaleźć w tym radość. Nim sam tatą zostanie…

Reklamy

Tato…

Tato, często ostatnio jesteś w moich myślach i słowach. Dużo o  Tobie opowiadałam ostatnio. Trochę ludzi podczas świąteczno-noworocznych spotkań Cię wspominało…I co? I okazuje się, że Twoją osoba nie budzi już we mnie aż tak negatywnych emocji… Potrafię mówić o tym co było dobre, potrafię nawet przyznać, że tęsknię za Tobą… Nadal buntuję się przeciwko stawianiu Cię na piedestale i idealizowaniu ale potrafię też przypomnieć sobie nasze dobre chwile, Twoje dobre cechy, Twoją dobrą obecność… Pamiętam wsparcie w każdym momencie, to, że zawsze stałeś po mojej stronie, że mnie broniłeś, pomagałeś mi… Czasem jeszcze złoszczę się na Ciebie ale bardziej w kontekście zepsucia mi tego wspominania i tęsknoty… Bo o ile łatwiej byłoby mi tęsknić tak całkowicie i szczerze bez żadnego ale… Ile przyjemniej byłoby mówić, że mój Tata był dobrym człowiekiem bez dodawania, że z jedną wadą… Śniłeś mi się ostatnio przez chwilę, przyszedłeś gdzieś gdzie byłam z większą grupą ludzi, jakbyś dołączał do towarzystwa, nie byłeś chory i prowadziłeś Norkę na smyczy. Zinterpretowałam to sobie oczywiście, że się nią tam opiekujesz…. I jakoś mi się lżej ciut zrobiło. Poza tym coraz częściej proszę Cię o pomoc. Jak czegoś nie mogę znaleźć albo z czymś dać rady, mówię na głos „Tato pomóż” i zazwyczaj działa… Żałuję, że nie poznasz Tomka… Pokochałbyś Go za to jak mnie uszczęśliwia, dużo w Was podobieństw… Żałuję, że Kaja nie możesz wspierać radami i obecnością prawdziwego Dziadka… Czyżbym wreszcie dojrzała do przebaczenia?!

Odwieczna tęsknota…

Kiedyś zwana melancholią i opisywana poetycznie przez romantyków.Jak dla mnie nie ma w niej nic romantycznego. Udręka duszy i ciała. Jasne,że ma różne odmiany. Tę przyjemną jej stronę obserwuję witając gorącym pocałunkiem Tomasza po tygodniowej nieobecności i ciesząc się w tamtej chwili Jego zapachem, szorstkością brody na policzkach, tonąc w uścisku ramion…Ale gryzie mnie ostatnio podstępnie niezrozumiana tęsknota za przeszłością… Śni mi się były w przeróżnych konfiguracjach, niekoniecznie erotycznych, częściej przeżywam z nim różne sytuacje niby życiowe takie. I nie rozumiem tych snów. Tzn. wiem, że skłonność do tęsknoty jako takiej zawsze miałam. Poza tym przywiązuję się do rzeczy, przedmiotów, zwierząt, ludzi mocno bardzo i ciężko mi potem zapomnieć, pominąć, nie wracać… A 20 lat nie w kij dmuchał… Nie chcę tylko żeby ktoś pomyślał, że chciałabym może wrócić.. Pewnie bardziej osoba Seby wiążę mi się z familią całą, Kajem, Norą, domem… Pewnie idealizuję podświadomie przeszłość… ale męczy mnie to, chciałabym w końcu zamknąć ten rozdział, gruby może bardzo i z wielu podrozdziałów się składający , ale przecież na Boga szczęśliwa jestem tu i teraz, kocham całą sobą jak nigdy wcześniej, taplam się w tej miłości każdego ranka i popołudnia… Ucisz sny moje Boże, ucisz mą duszę, uspokój serce głupie… Spokój na mnie ześlij…

Jesiennie…

Ile razy już mówiłam, że do szczęścia pełni potrzebuję także słońca? Aktualny nagły choć niby oczywisty atak jesiennej aury, deszcze, chmury, wicher jakiś, to wszystko usypia mnie jeszcze bardziej, zamyka w domowych pieleszach ale też nastraja łzawo i jakaś taka rozlazła mentalnie jestem. Łatwo się wzruszam, znów mam niedosyt przytuleń i czułości, przed chwilą wyprosiłam u Syna pozdrowienia z anteny radiowej i qrczę się wzruszyłam słysząc, że jestem „lisynerem nr 1”. Zmienił się mój Syn po tym wyjeździe dalekim, cieplejszy się stał, czuły bardziej, przytulić się da. A mnie to nadal bardzo potrzebne. I cieszę się z tych zmian bardzo. I z rozmów naszych normalniejszych jakby. Strasznie kocham to moje dziecko jedyne i tęsknię bezsensownie do czasów niedzielnych kaw wypijanych wspólnie w łóżku, jajecznicy Sebkowej wspólnie spożywanej przy wielkim stole z widokiem na ogródek i z Norą udającą śmiertelnie zagłodzonego psa pod nogami. Tyle czasu minęło a ja wciąż tęsknię.. Przestanę kiedyś??

Kolejne małe opuszczenie….

Strona flightradar24.com otworzona i co chwile przeze mnie odświeżana pokazuje gdzie w danym momencie znajduje się samolot wiozący Kaja do Denver. Poleciał dziś skoro świt. Odprowadzony przez Sebastiana, wczoraj przeze mnie pożegnany wspólnie zjedzonym bajglem na obiad. Nawet się nie popłakałam. Bardziej przykro zrobiło mi się kiedy powiedział o przyszłorocznych, wspólnych z ojcem wakacyjnych planach podróży do Stanów właśnie. Z Martą oczywiście. Mieliśmy też takie plany. Na rok naszych 40stek i 18stki Kaja. Ale oczywiście kasa…..Jak ostatnio usłyszałam od byłego ” łatwiej jak każdy płaci za siebie”.  No tak nigdy nie byłam nawet w ułamku takiej zawodowej drogi a co za tym idzie nie miałam szans na zarobki powyżej średniej krajowej albo nawet minimalnej. Podobno był to mój własny wybór. Że zostałam w domu tyle lat a potem wybierałam ścieżkę zawodową pod kątem opieki nad synem, domem, psem itp. Mogłam przecież skończyć studia i robić karierę. Mogłam? No mogłam, przecież nikt mi tego nie zabraniał. Jest to przecież jakaś prawda albo jej część. Nikt mi nie kazał romansować z Szefami zamiast mozolnego pięcia się po drabince, lenić się opalając w ogródku zamiast kuć do egzaminów. Ale czy ja tak naprawdę kiedykolwiek miałam ochotę na wielką karierę? Chyba wolałam mimo wszystko być tu i teraz, uczestniczyć w życiu Kaja, choć teraz nic z tego nie mam poza wspomnieniami i wymówkami Młodego, że przecież wszystko robiłam źle. Ale muszę sama przed sobą przyznać, że dużo z tych wspomnień wywołuje mój uśmiech i rozrzewnienie, że odnajdywałam się w tym ogarnianiu rzeczywistości, harmonogramie zajęć, czułam się potrzebna i chyba teraz najbardziej za tym tęsknię. Nawet nudząc się przy biurku przez 8 godzin za śmieszną wypłatę….. Ale coś za coś, mam czas na prywatne sprawy, nie stresuje się potworzastym Szefem ani nadmiarem obowiązków. Czasem tylko martwię się na wyrost tym co czekać mnie będzie gdy firma zakończy działalność. A na razie tu i teraz jest tak jak jest i jest dobrze przecież.

trasa lotu

Dzień Matki

Mamo! A czy…. Mamo! Wiesz co…Mamo!…. Nie mówiąc już o „Kocham Cię Mamo.”  … I lepkie, spocone dłonie zaciskające się na mojej… I ten rodzaj ufności, że pójdę i znajdę ten zagubiony telefon czy wyrzucony przez przypadek bilet miesięczny…. I łzy jak grochy bo pierwszy miłosny zawód i opowieści o tym co się wydarzyło w ciągu całego dnia…. Pamiętam jak mocno się przytulał…. I jak wlazil pomiędzy nas do łóżka w niedzielny poranek… Pamiętam jak trzymał mnie za rękę.. Jak śpiewał Timberlake’a, jak patrzył…. Oczywiście pamiętam też jak płakał kiedy Jego Tata zamykał za sobą drzwi…. I jak patrzył na mnie, kiedy mówiłam Mu, że się wyprowadzam…. Chociaż mnóstwo mi uciekło mam w sobie pamięć uczuć, dotyku, ciepła… I tęsknię… I żal mi…. I wiem, że było minęło…. Ale jakaś część mnie płacze za tym…. I cholernie mi żal, że nie mogę tego przeżyć jeszcze raz… Jeszcze raz poczuć tą bezwarunkową miłość i tym razem ją docenić, cieszyć się jej każdą minutą…. Czemu teraz? Bo Dzień Matki za chwilę, bo Młody wyjeżdża tak cholernie daleko…. I tak rzadko mówi „Mamo…”.

W sanatorium….

Jestem sobie nad morzem…Nie chciało mi się bardzo rozstawać z Tomaszkiem… Pakowanie szło mi jak po grudzie, no bo skąd miałam wiedzieć, czy pogoda bardziej w lato czy bardziej w zimę się ukierunkuje? Dziś lato… Plaża piękna, cudny drobniutki, polski piaseczek, leciutka bryza, słońce wygrzało mi policzki po raz pierwszy w tym roku… Mam zamiar cieszyć się tą wiosną, mimo obcego łóżka, prysznica z oblepiającą zasłonką, ciasnej szafy i tych wszystkich drobnych niedogodności… Szkoda tylko, że nad morze dość daleko i droga lasem piaszczysta i wyboista i potem wydma pod górę dość stromo… Z Tomkiem dziś ledwo dałam radę, sama nie zaryzykuję… A przecież kocham słony zapach morza i jego szum mnie bardzo uspokaja… Mogłabym przy takiej pogodzie długie godziny spędzać na plaży… Tak sobie dziś myślałam, że będąc tutaj jako zdrowa osoba byłabym najszczęśliwsza na świecie, wiosną, nad ukochanym morzem, ze świergotem ptaków w pobliskim lesie… Przecież kocham takie klimaty… Żal tylko, że ograniczenia cielesne jeszcze nie pozwalają na zupełną swobodę… Chyba jednak szukając miejsca na naszą tegoroczną podróż poślubną trochę zaostrzę kryteria żeby rzeczywiście była to nasza podróż marzeń… Hotel 18+,do plaży bliżej niż dalej… Pokój z widokiem na morze czy ocean… Wolę chyba zapłacić więcej za te małe luksusy… Skoro to nie będzie Bali niech będzie chociaż memu ciału wygodniej…