Pamiętnik…

Przypomniałam sobie dziś o czymś… O 5 nad ranem, jak zwykle obudzona przez fizjologiczną potrzebę i jak zwykle nie mogąc zasnąć potem.Myśląc jak zwykle o Kaju i naszej kłótni. Przypomniałam sobie jak kiedyś, nie wiem czy jest na to usprawiedliwienie, przeszukiwałam pokój Młodego i znalazłam notesik, w którym zapisywał różne rzeczy a w nim wpis na swój temat. Bardzo ostry, bluźnierczy, zszokowana skojarzyłam, że Kaj z kolei przejrzał moją szafkę nocną i znalazł mój pamiętnik, w którym zapisywałam wiersze, erotyki, pragnienia intymne, wspomnienia seksualne… Z którego dość brutalnie dowiedział się, że matka prowadzi intensywne życie erotyczne nie tylko z jego ojcem… Przerażona, że opowie Sebastianowi, zapisałam w pamiętniku notatkę, rodzaj listu do Syna, w którym sugerowałam, że źle zrozumiał, że to fikcja itp. Potem bardzo szybko wyrzuciłam całe zdarzenie z pamięci, wstydząc się siebie, Jego…. Dziś pomyślałam, że to co przeczytał i to co sobie wtedy o mnie pomyślał musiało mocno namieszać Mu w głowie. Że nienawiść splotła się z miłością już nierozerwalnie. Potem, jako gwóźdź do trumny, wyprowadziłam się z domu zostawiając Go z ojcem…. Potem słyszał wielokrotnie nasze awantury, podczas których Sebastian niejednokrotnie tą wyprowadzkę i Piotra mi wypominał… Czyli żył sobie w przekonaniu, że ma matkę… no tak… nawet tu tego słowa nie wypowiem… wstydzę się…. Czy mi to kiedyś wybaczy??

Reklamy

Mężczyźni mojego życia-odc.4

Oj, jak bardzo nie mam ochoty pisać tego wpisu…ale po pierwsze obiecałam tu być szczera a po drugie miałam skupić się na facetach w swoim życiu żeby coś zrozumieć…wolałabym napisać o Tomaszu ale to chyba jeszcze nie ten moment. Poza tym On jest przecież w każdym wpisie ostatnio. Tyle juz o Nim napisałam…więc… mężczyźni w moim życiu…jak bardzo je skomplikowali to już wszyscy wiemy… Ojciec wyznaczył pewien wzorzec, wzór, do którego wpasowywałam się przez tyle lat. Ale to wszystkiego nie usprawiedliwia. Przecież wybierałam ich świadomie, może potem upijałam się przed pójściem z nimi do łóżka… tak jakbym jednak robiła to wbrew sobie.. często flirtowałam, prowokowałam i nawet jak miałam ochotę uciec, zastopować, zmienić zdanie uważałam, że już jest za późno, że nie wypada…I potem budziłam się rano pełna obrzydzenia do samej siebie i wstydu.. wystarczało do następnego razu… flirt dawał mi siłę i pewność siebie, rodzaj władzy… że niby to ja ich wybierałam i to ja decydowałam co dalej i w jakim tempie… co za bzdura… ten sam schemat przez lata.. starszy facet zwykle grubo po 40stce (sorry to było naście i dziesiąt lat temu) często mój bezpośredni przełożony zagubiony w życiu osobistym i zawodowym, zapatrzony w rezolutną śliczną młódkę, przy której mógł się wreszcie wygadać i poczuć się męski. Na tym etapie nie był ważny jego stan majątkowy ani rodzinny, do dziś nie mogę sobie wybaczyć romansu z Piotrem i rozbicia jego rodziny, łez jego żony i późniejszej jej choroby, do której na pewno się przyczyniłam. Ale ten schemat jeszcze jakoś jestem w stanie sobie wytłumaczyć. Natomiast jednorazówek bez sensu i przyszłości juz nie. Ci wszyscy faceci. Starsi, młodsi.  Często po latach już bezimienni. Jezu, nie jestem w stanie policzyć ile razy zdradziłam męża. I czego do k…y  nędzy szukałam w trenerze Kaja czy kumplu przyjaciela?? Oczywiście czasem łączył mnie z nimi niezły seks ale często to też były rozczarowania. Nie pojmuję dziś sama siebie. Próbowałam się jakoś wczuć, przypomnieć sobie co czułam i myślałam. Nie potrafię. Nie rozumiem. Jakbym wchodziła w obcą babę, puszczającą się nie wiadomo dlaczego. Tak, było mi źle w domu, tak, byłam samotna, tak, miałam furę kompleksów, z których niby mieli mnie wyleczyć. Nie wierzyłam ani w swoją inteligencję ani możliwości.  Liczyła się tylko uroda… Większość z nich z miejsca oferowała mi małżeństwo, nie mając krztyny  skrupułów wobec mojej rodziny… większość znała mojego syna, część pomagała mi w domowych obowiązkach,  był nawet taki, który dał mi kasę na gwiazdkowy prezent dla Seby… wozili mnie, karmili,  ubierali,  upijali… pewnie niektórzy nawet mnie kochali na swój sposób… tak mi dziś przykro, że byłam kompletnie nie warta obrączki na palcu… tak trudno uwierzyć, że jestem warta teraz… tak bardzo czasem się boję… I modlę się żeby nigdy nie wróciła tamta Sylwia… tak trudno pokochać teraz samą siebie wiedząc ile zła wyrządziłam kiedyś… I trudno uwierzyć, że Tomek może mnie taką kochać… z takim bagażem…

Rozmawiałam dziś z przecudowną, mądrą, wspaniałą, okrutnie doświadczoną przez życie kobietą, która tak jak ja odbudowuje właśnie swoje życie. W ogóle mam szczęście ostatnio do takich świetnych, pokaleczonych babek, których mądrość zachwyca mnie nieodmiennie równie mocno jak ich uroda. A głupota ich facetów poraża i wkurza mocno… Silne babki, znoszące przemoc, alkohol, ciężkie choroby.. a mimo to błyszczące dziś odzyskanym szczęściem… jestem dumna, że zaliczają mnie do bliskiego sobie grona… to też zobowiązuje… więc może dość już kajania się, przepraszania za przeszłość, nie mam mocy jej zmienić ale mam moc żyć inaczej, mądrze kochać, podejmować mądre decyzje, wybierać sobie na przyjaciół właśnie takich dobrych energetycznie ludzi… w końcu jestem przecież trzeźwa i nauczona doświadczeniem… Trzymam kciuki z całych sił za nas wszystkich…

Kocham…twoje dlonie…

Kocham Twoje dłonie.. patrzyłam ostatnio na Twoją ręke, lezącą na moim udzie podczas podróży samochodowej do mojego rodzinnego miasta. Kocham ich uścisk mocny,dający bezpieczeństwo, będący przystanią i najbezpieczniejszym miejscem na świecie, kocham ich wsparcie gdy znów zabraknie równowagi na jeżyckim nierównym chodniku,kocham ich siłę gdy wnosisz mnie po schodach z gipsem na kolejny raz skręconej kostce, kocham ich rozgrzewające ciepło gdy lato jakoś takie niezbyt tropikalne wokół, gdy obejmują moją twarz czule i z miłością, gdy odgarniasz z niej kosmyki moich niesfornych blondów, gdy Twoje palce wypełniają mnie w porywie namiętności, gdy obejmują mnie w zaborczym uścisku pt „moja ona jest”….uwielbiam ich siłę i gwarancję spokoju… pamiętam kiedy zalana łzami po powigilijnej, emocjonalnej rozmowie z Sebą prawie biegłam do Ciebie (prawie,bo trudno biec na wózku),żeby uspokoić rozedrgane serducho… I ten spokój, który na mnie spłynął w chwili gdy zamknąłeś mnie w swoim uścisku. ..kocham Twoje ręce…

Seks nasz powszedni…

Seks… temat tabu? czy temat do wycierania dupy wykorzystywany przy byle okazji? Kiedyś dla mnie powód wstydu i zażenowania, naznaczony piętnem traumy z dzieciństwa….Potem problem dziewictwa, którego chciałam się pozbyć jak klątwy jakiejś….Potem kolejni partnerzy, zarówno życiowi jak i przez chwilę goszczący w życiu moim za pośrednictwem ciała mojego…. Z biegiem lata coraz starsi i bardziej tatusiowaci…. Ile lat zajęło mi zrozumienie, kogo w nich szukałam i jak naiwnie myliłam miłość z pożądaniem…. Szukanie złudnego bezpieczeństwa w zastępstwie Ojca, szukanie kogoś kto się zaopiekuje, utrzyma, pozbawi problemów, obroni jak to Ojciec powinien. Z biegiem czasu coraz więcej alkoholu trzeba było żeby samą siebie oszukać. Dopiero wiele sesji terapeutycznych później zrozumiałam, że coś co wydawało mi się dawno zaleczone wciąż jątrzy się i zatruwa całe moje życie.I tak za późno żeby uratować rodzinę i małżeństwo….Ale wystarczająco w czas aby się zakochać , mam nadzieję po raz ostatni, i żeby seks stał się tym czym być powinien – formą okazania uczucia, zabawą dwóch dojrzałych osób ufających sobie , radością życiową a przestał być walutą, towarem handlowym, czymś za coś…. Wdzięczna jestem, że udało się jeszcze….

Przytulajmy się….o niezaspokojonej wciąż potrzebie czułości….

uwielbiam się przytulać… szczególnie ostatnio… brak mi czułości bardzo… jakbym cierpiała na niedosyt jakiś….można mnie zagłaskać zatulić zacałować… i nie tylko o tej intymnej damsko-męskiej mówię… przytulenie się do Synka mego ukochanego… dotknięcie policzkiem jego szorstkich młodym zarostem,jędrnych policzków….do Mamy… dotyk jej brzoskwiniowej skóry miękkiej i ciepłej…..oczywiście niedżwiedziowaty gorący uścisk Jego silnych męskich ramion…dotyk szorstkiej skóry….tonę w nim….uściski przyjaciól serdeczne, pocieszające,rozdzierający serce uścisk Męża mego wciąż jeszcze przy okazji odwiedzin w szpitalu….moja skóra woła o dotyk….moje ciało o przytulenie…. moja dusza o zaopiekowanie….nie wiem czy to efekt choroby czysto fizyczny czy też wynik ostatnich przejść, strachu jakiego doświadczyłam….tak jakbym chciała nacieszyć się, na zapas nachapać…. nie podoba mi się ten strach, zbyt mnie przytłacza,ogranicza,wyolbrzymia wszystko….nie mogę się bać życia przecież….

1 listopada – dzień zadumy choć nie nad Zmarłymi…

1 listopada…Czas wspomnień,zadumy,rozmyślań…Mnie też wzięło…

Wczoraj znów miałam okazję zweryfikować to co do tej pory myślałam o S.I znów pełno we mnie pytań o własną dotychczasową ślepotę, o uporczywe trzymanie się wiadomej choć raniącej i nie dającej szczęścia relacji, o sens tych ponad 22 lat.

Mój Syn pojechał z Ojcem do naszego rodzinnego miasta. Pobyć razem, odwiedzić groby itp. Okazało się, że także po to by pobalować. Mojego Męża niczego nie nauczyły dotychczasowe doświadczenia. Ani eskapada na zlot motocyklowy sprzed paru lat kiedy sytuacja była prawie identyczna, ani parę akcji z nastoletnim Młodym. Nadal nie nauczył się być Ojcem a nie kumplem. Jest Faderem, Wściekłym ale nie Tatą. Nigdy nie zapomnę nocy sprzed paru miesięcy, kiedy obudziłam się z płaczem i krzykiem po koszmarnym śnie i kiedy K. po uspokojeniu mnie powiedział, że gdybym tylko Go poprosiła to stanąłby przeciwko Ojcu w sądzie ale nie może bo przecież to on Go utrzymuje… Jezu, pomyślałam, jakie straszne i nieodwracalne błędy popełniliśmy w wychowaniu tego młodego człowieka, jeśli Ojciec jest dla niego portfelem… W każdym razie S. dopuścił do tego żeby Młody znieczulił się do nieprzytomności, dopuścił do eskalacji uczuć, które z płaczu i pijanego „nie zapomnij o mnie” przerodziły się w wyzwiska, inwektywy, oskarżenia i agresję fizyczną wreszcie. Potem rozdzieleni przez kumpla S. Ojciec i Syn rozstali się w pijackim niebycie. K. skończył u Bona w domu bez butów, kurtki i portfela, bez kart, dokumentów itp. a S. w hotelu bez Syna nie odbierając telefonów. Skąd to wszystko wiem? Gdyby sytuacja potoczyła się inaczej żaden z nich nigdy by się przede mną do niczego nie przyznał ale Bono zadzwonił do mnie o wpół do czwartej nad ranem chcąc zawiadomić chociaż jednego z rodziców, że ich Syn żyje i jest pod jego opieką. Cisną mi się na usta najgorsze przekleństwa. Jak można do cholery zostawić własne dziecko na ulicy w stanie totalnego upojenia alkoholowego i potem Go nie szukać? Jak można nie odbierać telefonów? Jakim trzeba być człowiekiem, jeśli w ogóle, żeby tak się zachować i następnego dnia normalnie patrzeć w lusterko?? Co stało się ze mną, że nie widziałam tyle lat jakim jest człowiekiem Mój Mąż? Na co Go stać? Co ukrywa? Kogo gra? Nic nie jest w stanie dla mnie usprawiedliwić takiego zachowania.

I to kolejna do kolekcji „tego Ci nigdy nie wybaczę” kartka z kalendarza. Zaraz obok marcowego niedzielnego wieczoru kiedy zaryczana, przerażona przyznałam się do przegrzebania telefonu S. i błagałam żeby nie wyjeżdżał, żebyśmy porozmawiali bo boję się tego co się dzieje a On ze smutnym uśmiechem pogłaskał mnie po twarzy tłumacząc, że ma bardzo ważny czas w pracy, wizytację Szefa z Francji i no po prostu nie może zostać. Po czym zamknął za sobą drzwi i pojechał pieprzyć się przed kominkiem w przepięknych górskich krajobrazach z nową miłością swojego życia. I tuż obok wielomiesięcznych licytacji prawniczych, urwania mi z alimentów 150 zł przy kilkudziesięciotysięcznych zarobkach i wciśnięcia w treść porozumienia sformułowań typu „eksmisja”…

Dlaczego akurat dziś ze mnie się to wszystko wylewa? Właśnie ze względu na czas zadumy i wspomnień. Bo blakną mi wszystkie dobre przeżycia, wszystkie dobre chwile, wszystkie wspólne radości, bo ginie mi gdzieś przekonanie, że coś jednak Nas łączyło, bo mimo coraz większej świadomości własnych błędów i dużego własnego udziału w rozpadzie Naszego małżeństwa coraz bliżej mi do nienawiści i wściekłości większej niż chwilę po Jego wyprowadzce.

Pamiętam jednak wciąż, że za coś Go pokochałam, z jakiegoś powodu wyszłam za Niego i stałam u Jego boku tyle lat. Tylko za cholerę nie mogę sobie przypomnieć co to było takiego…

A może ma rację Mój Syn mówiąc, że miłość nie istnieje. Istnieją tylko egoistyczne pobudki do tego by z kimś być. Seks, strach przed samotnością, wspólne odliczenia w PITach, łatwiejsze zaspokajanie swoich potrzeb, iluzja poczucia bezpieczeństwa, dostępniejsza pomoc domowa, towarzystwo… A jak tylko to wszystko staje się atrakcyjniejsze z kimś innym dbając o swój komfort przenosimy się bez zbędnych rozterek.

Nie chcę tak myśleć.Na prawdę nie chcę. Chcę wierzyć w Miłość, Przyjaźń, bezinteresowność, Dobro. Chcę wierzyć, że następnym razem się uda. Że, jasne, to straszne, że Nam nie wyszło, ale tym razem „nie opuszczę Cię aż do śmierci” będzie znaczyć dokładnie to co znaczy.

Mężczyźni mojego życia – odc.1

Otrzymałam od terapeuty zadanie: zastanowić się nad mężczyznami w moim życiu, nad ich rolą, nad miejscem, swoimi oczekiwaniami wobec nich, tym, co rzeczywiście dostałam, co mi zabrali, co im dałam…

Nimfomanka…

ojciec był jej pierwszym kochankiem
każdy następny zastępował jej ojca

przyjaźń zawsze myliła z miłością
a seks z bliskością dusz

nauczyła się pięknie usprawiedliwiać
spłacać grzechy dobrymi uczynkami

teraz się boi
tylu mężczyznom dała kawałek siebie
czy nie zabraknie jej do końca życia?

30.10.2007

Pierwszy był ojciec. Kiedyś Tata, Tatuś… Zdrobniale i z dużej litery. Dziś ojciec. To i tak dużo. Obiektywnie wspaniały facet, może nieco porywczy, cholernie emocjonalny, z resztą mam to po nim. Mówili o nim „dobry człowiek z sercem na dłoni”.  Pomagał ludziom. Dużo rozmawiał, potrzebował kontaktu z innymi – to też mam po nim. Zwierzał się. W ostatnich miesiącach choroby częściej „obcym” niż nam. Co pamiętam? Że nauczył się gotować i robił to świetnie. Że uwielbiał przemeblowywać mieszkanie, co chwilę coś przesuwał, przestawiał, wbijał gwoździki… I że jeśli kupił sobie jakiś nowy ciuch musiał go założyć najpóźniej następnego dnia – też mam to po nim. Ale pamiętam też dwie potężne awantury rok po roku, kiedy oboje z mamą wrócili z jakiejś imprezy mocno wstawieni i kiedy ojciec uderzył mamę.. Położyła się potem koło mnie a ja musiałam ojca wyrzucić z mojego pokoju. Podobno był zazdrosny. Podobno też lubił seks o wiele bardziej niż mama i potrzebował go o wiele bardziej niż ona. Czy dlatego popierdoliła mu się dojrzewająca córka z obiektem seksualnym? Nie pamiętam ile miałam lat. Po pierwszej miesiączce to na pewno. Obudził mnie w nocy, kiedy usiadł obok na łóżku. Rozpiął mi guziki od piżamy, położył moja rękę na swoim kroczu i wsadził mi swoją rękę w spodnie. Pieścił. I uciszał szeptem. I szeptem mówił też jakieś niby czułości. Dostałam orgazm. Nie pamiętam czy pierwszy w życiu – chyba nie. Wcześniej chyba sama odkryłam masturbacje. Ale na pewno pierwszy, do którego doprowadził mnie ktoś inny. Potem wstał i poszedł. Nie pamiętam czy coś powiedział na koniec. Nie pamiętam, kiedy zasnęłam. Czy coś myślałam? Czy chociaż raz zastanowiłam się nad możliwością krzyku, odepchnięcia jego ręki, ucieczki? Czy mama była obok w pokoju? Tyle rzeczy wymazałam. Pamiętam tylko, ze to trwało jakiś czas. Ze przychodziłam do niego w ciągu dnia, siadałam na kolanach i domagałam się pieszczot. Jak długo? Nie mam pojęcia. W końcu przestałam pozwalać mu się dotykać. I od tej pory przestałam też przytulać się do niego, dawać buziaki na dzień dobry. Zaczęłam unikać kontaktu fizycznego.

Do niedawna jeszcze sama myśl, sama próba opowiedzenia tego komuś wywoływała we mnie mdłości i takie dziwne uczucie w żołądku i w gardle. Teraz już potrafię o tym mówić. Teraz już nie wstydzę się tego. Nie obwiniam. Nie mam żalu do tej młodej dziewczyny, dziewczynki właściwie, którą byłam. Teraz już wiem, że córka kochająca bezgranicznie swego ojca zagubiła się w tym, co wolno było mu zrobić, nie znała jeszcze granicy swojej cielesności, przeczuwała jedynie, że coś jest nie tak.

Wiele, wiele lat zajęło mi dojście do takich wniosków. Wiele lat ucieczki, wymazywania, chlania, szukania zastępstwa, rozpieprzania swoich związków tak na wszelki wypadek. Myślę, że nawet rozpad mojego małżeństwa ma z tym ogromny związek. Ale to już temat na kolejny wpis…

stripped teddy