Dlaczego marzę o dziecku z Tomaszem?

Ha… Temat nie da się dłużej omijać bo już nawet śnię o byciu w ciąży… Muszę to rozebrać na czynniki pierwsze żeby albo zamknąć te drzwi bezpowrotnie albo zdobyć argumenty za…. A czas leci..   No właśnie to największy argument przeciw. Czas. Mój wiek. Panicznie boję się choroby dziecka. Nie wierzę, że bym podołała. Poza tym wrodzony mój leń i panna wygodnicka, które mam w sobie, krzyczą „no co ty?? Tyle dodatkowych obowiązków??”. I znowu wiek. Chore dziecko potrzebuje opieki do końca swoich dni. A my raczej byśmy prędzej odeszli…. Nie skażę świadomie drugiego człowieka na życie w jakiejś placówce opiekuńczej. Tak wiem, że uprawiam trochę czarnowidztwo ale czy to się nie nazywa odpowiedzialność? Coś jeszcze przeciw? Teoretycznie stan naszych finansów. Kiepsko nam idzie we dwójkę a dziecko to przecież rosnące wydatki… Miejsce w naszym mieszkaniu. Qrczę jeden pokój dla dziecka a w drugim i ostatnim nasza sypialnia, salon, jadalnia, moja sala do ćwiczeń…. Uff….. No i argument koronny moja nie w pełni sprawność. Długie spacery z wózkiem, noszenie maleństwa, zarwane noce, leki, które biorę….

(przepraszam teraz muszę pędzić na rehabilitację, dokończę później.. )

Jestem… Zła dziś jakaś wewnętrznie, z tykającą bombą, która wybuchnie albo mega awanturą albo fontanną łez. Coś mi dziś ewidentnie nie pasuje, jeszcze tylko nie rozgryzłam co… A więc może teraz pora na argumenty „za”. Chęć do kochania ogromna, a dzieciątko samo kocha bezkrytycznie i ufnie, przynajmniej przez pierwszych parę lat życia swojego, i kochać toto można bezgranicznie i tulić. Pytanie znów o motywację się nasuwa czy jest nią chęć wynagrodzenia sobie Kaja chłodniejszego raczej w miłości, broniącego się przed okazywaniem jej od momentu kiedy parę lat skończył i obciachem dla niego się stała, czy też wynagrodzenia Kajowi właśnie matki hamującej swoje okazywanie miłości Synowi by nikt jej nie posądził o krzywe intencje jakieś, bojącej się „mamisynka” przysłowiowego wychować, zamiast faceta na trudy życia gotowego, chlanie też hamulcem uczuciowym przecież było…. Może chciałabym macierzyństwo przeżyć raz jeszcze, tym razem nie skażone strachem i zbyt młodym wiekiem, tym razem wyczekane  niecierpliwie z zakochanym wzrokiem i dotykiem Taty przyszłego…. A może kochając Tomasza miłością tak niespodziewanie ogromną chciałabym z Nim właśnie dzielić przywilej bycia rodzicem… A może patrząc na niego tak ufnie tak mocno wierzę, że cudownym byłby ojcem…. Może chciałabym wynagrodzić mu tą niemożność bycia Tatą synów swoich z poprzedniego małżeństwa… A może takie typowo babskie marzenie posiadania córki we mnie się tli, dziewczynki do różowych sukienek, kokardek w długich włosach, wspólnych zakupów, podbierania ciuchów, nauki makijażu itp… Jak tylko dałabym sobie radę ze strachem o jakość ojcowskich uczuć, czy świrować bym nie zaczęła u progu jej dojrzałości? Trudne te wszystkie pytania i jakoś bez odpowiedzi stuprocentowej większość z nich zostanie…. Fajnie byłoby Boże gdybyś pomógł mi nieco, podpowiedź jakąś zostawił, sygnały jakieś nieomylne dał..

Reklamy

Trudne pytania i sens na nie odpowiedzi…

Zbliża się Święto Zmarłych…I ta cholerna pogoń od cmentarza do cmentarza, w kilometrowych korkach, w tłumie pachnącym naftaliną i dymem ze zniczy…Lubię cmentarze tylko po zmroku, z magią tysiąca światełek…padło dziś pytanie czy przyjedziemy a na moją negatywną odpowiedź padło pytanie pogłębiające „to ty w ogóle nie masz zamiaru odwiedzić ojca??”. No kurwa nie mam. I tu foch.”no bo ja nie rozumiem co ci się stało””bo jest mi przykro”. Fuck!!! Czy co roku będziemy przerabiać ten temat?? Ile razy ja zastanawiałam się nad sensem powiedzenia Jej prawdy. Ile razy rozważałam wszystkie za i przeciw… Niby jak mam wykrztusić patrząc Jej w twarz „Mamo Twój ukochany świętej pamięci mąż mnie molestował i dlatego nie mam ochoty chodzić na jego grób.” Czujecie tą abstrakcje? Albo nie uwierzy albo wyśmieje albo padnie trupem na miejscu…jest 80 procent szansy, że stracę Matkę… a nie mam ochoty być całkowitą sierotą…Trochę Ją rozumiem. Przecież kochałam Ojca. Pomimo wszystko.  Przecież rozpaczałam  po Jego śmierci. Przecież Jej się to nie sklei. I w sumie co by mi to dało? Może spokój jakiś i brak zastanawiania się co jakiś czas, czy wiedziała i celowo nie ochroniła własnej córki czy była głucha i ślepa?? Mimo upływu czasu i tylu sesji terapeutycznych  temu poświęconych to wciąż co jakiś czas wraca. Jak jakiś pieprzony bumerang. Smród ciągnie się za mną. Tego też mam dość. Czasem myślę, że chciałabym wybiórczo amnezji doświadczyć ale przecież już jej doświadczyłam.  Tylu faktów nie pamiętam… ile miałam lat? Kiedy to się działo? Ale Jego zapach kurwa pamiętam do dziś… I szorstkość Jego zarostu…I paniczny strach…I wstyd…z resztą wstydzę się do dziś…Że nie krzyczałam…Nie odepchnęłam…Nie poskarżyłam się…A najbardziej, że przez jakiś czas sama siadałam mu na kolanach….Aż mnie mdli…I niby jak mam to wszystko powiedzieć własnej Matce??