Dlaczego marzę o dziecku z Tomaszem?

Ha… Temat nie da się dłużej omijać bo już nawet śnię o byciu w ciąży… Muszę to rozebrać na czynniki pierwsze żeby albo zamknąć te drzwi bezpowrotnie albo zdobyć argumenty za…. A czas leci..   No właśnie to największy argument przeciw. Czas. Mój wiek. Panicznie boję się choroby dziecka. Nie wierzę, że bym podołała. Poza tym wrodzony mój leń i panna wygodnicka, które mam w sobie, krzyczą „no co ty?? Tyle dodatkowych obowiązków??”. I znowu wiek. Chore dziecko potrzebuje opieki do końca swoich dni. A my raczej byśmy prędzej odeszli…. Nie skażę świadomie drugiego człowieka na życie w jakiejś placówce opiekuńczej. Tak wiem, że uprawiam trochę czarnowidztwo ale czy to się nie nazywa odpowiedzialność? Coś jeszcze przeciw? Teoretycznie stan naszych finansów. Kiepsko nam idzie we dwójkę a dziecko to przecież rosnące wydatki… Miejsce w naszym mieszkaniu. Qrczę jeden pokój dla dziecka a w drugim i ostatnim nasza sypialnia, salon, jadalnia, moja sala do ćwiczeń…. Uff….. No i argument koronny moja nie w pełni sprawność. Długie spacery z wózkiem, noszenie maleństwa, zarwane noce, leki, które biorę….

(przepraszam teraz muszę pędzić na rehabilitację, dokończę później.. )

Jestem… Zła dziś jakaś wewnętrznie, z tykającą bombą, która wybuchnie albo mega awanturą albo fontanną łez. Coś mi dziś ewidentnie nie pasuje, jeszcze tylko nie rozgryzłam co… A więc może teraz pora na argumenty „za”. Chęć do kochania ogromna, a dzieciątko samo kocha bezkrytycznie i ufnie, przynajmniej przez pierwszych parę lat życia swojego, i kochać toto można bezgranicznie i tulić. Pytanie znów o motywację się nasuwa czy jest nią chęć wynagrodzenia sobie Kaja chłodniejszego raczej w miłości, broniącego się przed okazywaniem jej od momentu kiedy parę lat skończył i obciachem dla niego się stała, czy też wynagrodzenia Kajowi właśnie matki hamującej swoje okazywanie miłości Synowi by nikt jej nie posądził o krzywe intencje jakieś, bojącej się „mamisynka” przysłowiowego wychować, zamiast faceta na trudy życia gotowego, chlanie też hamulcem uczuciowym przecież było…. Może chciałabym macierzyństwo przeżyć raz jeszcze, tym razem nie skażone strachem i zbyt młodym wiekiem, tym razem wyczekane  niecierpliwie z zakochanym wzrokiem i dotykiem Taty przyszłego…. A może kochając Tomasza miłością tak niespodziewanie ogromną chciałabym z Nim właśnie dzielić przywilej bycia rodzicem… A może patrząc na niego tak ufnie tak mocno wierzę, że cudownym byłby ojcem…. Może chciałabym wynagrodzić mu tą niemożność bycia Tatą synów swoich z poprzedniego małżeństwa… A może takie typowo babskie marzenie posiadania córki we mnie się tli, dziewczynki do różowych sukienek, kokardek w długich włosach, wspólnych zakupów, podbierania ciuchów, nauki makijażu itp… Jak tylko dałabym sobie radę ze strachem o jakość ojcowskich uczuć, czy świrować bym nie zaczęła u progu jej dojrzałości? Trudne te wszystkie pytania i jakoś bez odpowiedzi stuprocentowej większość z nich zostanie…. Fajnie byłoby Boże gdybyś pomógł mi nieco, podpowiedź jakąś zostawił, sygnały jakieś nieomylne dał..

Reklamy

Jesiennie…

Ile razy już mówiłam, że do szczęścia pełni potrzebuję także słońca? Aktualny nagły choć niby oczywisty atak jesiennej aury, deszcze, chmury, wicher jakiś, to wszystko usypia mnie jeszcze bardziej, zamyka w domowych pieleszach ale też nastraja łzawo i jakaś taka rozlazła mentalnie jestem. Łatwo się wzruszam, znów mam niedosyt przytuleń i czułości, przed chwilą wyprosiłam u Syna pozdrowienia z anteny radiowej i qrczę się wzruszyłam słysząc, że jestem „lisynerem nr 1”. Zmienił się mój Syn po tym wyjeździe dalekim, cieplejszy się stał, czuły bardziej, przytulić się da. A mnie to nadal bardzo potrzebne. I cieszę się z tych zmian bardzo. I z rozmów naszych normalniejszych jakby. Strasznie kocham to moje dziecko jedyne i tęsknię bezsensownie do czasów niedzielnych kaw wypijanych wspólnie w łóżku, jajecznicy Sebkowej wspólnie spożywanej przy wielkim stole z widokiem na ogródek i z Norą udającą śmiertelnie zagłodzonego psa pod nogami. Tyle czasu minęło a ja wciąż tęsknię.. Przestanę kiedyś??

Mam szczęście do ludzi…

A konkretnie do spotykania fajnych ludzi… Zaraz zaraz pisałam już o tym? Czemu mnie teraz naszło?? Moja cudotwórczyni Ola, dzięki której wstałam po udarze i która od półtora roku zmusza mnie do rzeczy, o które sama siebie nigdy nie posądzałam. I jeszcze podsyła mi różne okazje i pomysły żebym mogła jak najlepiej się rehabilitowac, niekoniecznie za gruby hajs..  Dobre dziecko, cudna przyjaciółka w chorobie, qrcze gdyby nie udar pewnie byśmy się nie poznały, w końcu różnica wieku, różne środowiska.. Zachwyca mnie jej bezinteresowność i chęć pomocy. Moja dysfunkcja ukochana, z którą spotkania od zawsze napełniają mnie optymizmem i radością. Mariusz, mój przyjaciel chyba najdłuższy stażem, życie nas od siebie daleko rzuciło, na inne kontynenty, na szczęście udaje nam się czasem spotkać, najczęściej na starych śmieciach. Spędziliśmy w sobotę parę cudownych godzin, na rozmowie, jedzeniu, żartach.. Bardzo cieszę się, że znaleźli z Tomaszem wspólny język… Nigdy nie zapomnę wsparcia, które mi dawał w tym felernym roku… Mnóstwo bezimiennych osób na mojej drodze, opiekuńczych sąsiadów, miłych urzędniczek, współpasazerów miejskiej komunikacji, współkolejkowiczów w lekarskich poczekalniach, fizjoterapeuci ze wszystkich odwiedzonych przeze mnie instytucji, nie doceniani nawet przez pacjentow, kiepsko wynagradzani, zmęczeni a jednak niosący ratunek, psycholożki moje wszystkie, pomogły mi bardzo na każdym etapie, powoli uwalniam się spod ich opiekuńczych rąk, większość spotykanego przeze mnie personelu medycznego, pielęgniarek, lekarek… Oczywiście są też tacy, na których się zawiodłam, poczułam się skrzywdzona niesprawiedliwie, których odejście z mojego życia do tej pory mnie zasmuca… Ale nie mam zamiaru w ludzi wątpić, będę się do nich nadal uśmiechać, zagadywać, szukać nici porozumienia, wspólnoty… W końcu kocham ludzi. I mam to po Tacie…

Szczęście…

Kiedyś mówiłam, ze ja tylko bywam szczęśliwa… Ciągle miałam jakieś ale… Niby nadal mogłabym się czepiać ale… Jestem szczęśliwa, permanentnie, codziennie mam tego poczucie, czasem gapię się niby bezmyślnie na Tomasza i po chwili zaczynam się zastanawiać nad czym tak dumam. W końcu dochodzę do wniosku, ze ja po prostu odczuwam szczęście. Bez względu na to czy leżymy przytuleni, czy się kochamy, czy oglądamy film na Netfliksie, czy coś czytamy, czy przesuwamy palcami po ekranach naszych telefonów, czy robimy zakupy, czy siedzimy w poczekalni u lekarza, czy łapczywie jemy lody z migdałami, czy tłuczemy razem kotlety… Mogłabym tak jeszcze długo… Permanentnie odczuwam szczęście i radość z bycia razem i taką bezpieczną pewność… Ostatnio znów miałam powód do myślenia o śmierci, tym razem z powodu bardzo poważnej choroby mojej teściowej, pierwszej teściowej, toczy ją rak niestety, ciężki, złośliwy, trudny i ja jak zwykle ogarniam w głowie wszystkie scenariusze. I pomyślałam sobie, że gdyby przyszedł kolejny udar czy jakaś inna cholera, która tym razem zabrałaby mnie na drugą stronę to nie byłoby to takie straszne… Oczywiście pragnę przeżyć z Tomaszem jeszcze dużo lat i doświadczać różnych przeżyć razem i zwiedzać i być po prostu jeszcze długo ale doświadczenie takiego szczęścia jakie dzięki Niemu mam szansę przeżywać napawa mnie wystarczającą wdzięcznością by nie oczekiwać już za dużo więcej… Oczywiście chciałabym zaadoptować jeszcze razem psa by przeżyć wspólną miłość do innego stworzenia. Tak, coś na kształt miłości do dziecka, z której świadomie zrezygnowaliśmy. Zrezygnować świadomie z tego kokonu komfortu i wolności, w którym nam tak dobrze i pożyć dla kogoś innego znów… Mając nadzieję, że zmusi to nas do ruszenia tyłków z łóżka w weekendy . Czy jednak nie będzie powodem do zazdrości? Wiem jak potrafię kochać psy… Traktować je jak członka rodziny, podporządkować im resztę i poświęcać swój czas. Czy mój Mąż. który do tej pory był obdarzany bezwarunkową całością mojej miłości i uwagi zniesie podział tego? ( nie wkurzaj się Skarbie, po prostu głośno myślę…). Czy nasze finanse nie ogarniane zbyt do tej pory wytrzymają dodatkowe obciążenie? Dużo pytań i wątpliwości a na jednej szali tylko albo aż potrzeba kochania czworonoga… A przecież ciężar wychowywania spocząłby na Jego barkach głównie, przecież ja pracuję…. Wracając do szczęścia… Żałuję, że dzielić się nim nie mogę z najbliższymi, że Syna swego Jedynego nie mogę obdarzyć nim , zasypać Jego wątpliwości, niezgody, bunty i oskarżenia. Zaspokoić Jego apetyt, Jego ciągłe ale… Uspokoić Jego temperament, złagodzić ból wewnętrzny, zlikwidować poczucie odrzucenia . Zasklepić Jego rany, wlać w Jego serce zadowolenie z każdego kolejnego dnia… Miłość mu dać , żeby ją poczuł każda komórką swego ciała i poleciał na jej skrzydłach…. Tak trudno mi się z Nim dogadać, tak trudno Go lubić…W tym Jego zacietrzewieniu, skupieniu na sobie, poczuciu krzywdy, ciągłym oczekiwaniu więcej i więcej… Nie rozumiem Go i nie umiem z Nim porozmawiać o tym… Nie czuje się w obowiązku realizowania Jego zachcianek i potrzeb… Tyle lat byłam skupiona tylko na Nim i Jego celach…. Dodatkowo straciłam trochę serca , nie ukrywam, żal mam o to, że mnie opuścił wtedy, kiedy był potrzebny, że nie pomagał w chorobie, że liczyć na Niego nie mogę raczej…. Że nie czuję Jego miłości do siebie… Że nie jest taki jaki chciałabym , żeby był… To prawda, przyznaję, nie akceptuję Go takiego jakim jest i pewnie w tym leży wina wszystkiego…. Jak to zmienić?