Gdzieś tam jest strach…

Idąc dziś do pracy i rozmyślając jak zwykle o milionie różnych rzeczy skonstatowałam z niepokojem ( uwielbiam to słowo a na co dzień nie mam za bardzo gdzie go używać więc wybaczcie ;), że niedługo moje drugie udarowe urodziny. Niestety będę wtedy sama, może poproszę Kaja żeby wpadł dotrzymać mi towarzystwa. Dlaczego z niepokojem? Bo wciąż pamiętam, że 5 lat po udarze to taki newralgiczny okres i że po pierwszym wzrasta ryzyko drugiego. Bo pomimo, iż przestrzegam na ogół zaleceń lekarzy ( no może z pominięciem ograniczania spożywania cukru) i generalnie głowa nie boli zbyt często a nawet jeśli zaboli to już nie panikuję, tak samo jak nie reaguję paniką na drętwienia lewej strony ciała, skóry w szczególności, które jeszcze mi się zdarzają, to jednak boję się właściwie cały czas choć nie pozwalam strachowi mną zawładnąć i nawet czasem o nim zapominam. Tyle kosztował mnie powrót do aktualnej formy… Tyle bólu, cierpienia, łez, rozpaczy, takiego zaangażowania ze strony najbliższych wymagała moja choroba, tak bardzo ograniczyła moją samodzielność, że przeraża możliwość powtórki… Pozostaje tylko mieć nadzieję, dbać o siebie i modlić się chwile przed zaśnięciem o łaskę….

Reklamy

Dlaczego marzę o dziecku z Tomaszem?

Ha… Temat nie da się dłużej omijać bo już nawet śnię o byciu w ciąży… Muszę to rozebrać na czynniki pierwsze żeby albo zamknąć te drzwi bezpowrotnie albo zdobyć argumenty za…. A czas leci..   No właśnie to największy argument przeciw. Czas. Mój wiek. Panicznie boję się choroby dziecka. Nie wierzę, że bym podołała. Poza tym wrodzony mój leń i panna wygodnicka, które mam w sobie, krzyczą „no co ty?? Tyle dodatkowych obowiązków??”. I znowu wiek. Chore dziecko potrzebuje opieki do końca swoich dni. A my raczej byśmy prędzej odeszli…. Nie skażę świadomie drugiego człowieka na życie w jakiejś placówce opiekuńczej. Tak wiem, że uprawiam trochę czarnowidztwo ale czy to się nie nazywa odpowiedzialność? Coś jeszcze przeciw? Teoretycznie stan naszych finansów. Kiepsko nam idzie we dwójkę a dziecko to przecież rosnące wydatki… Miejsce w naszym mieszkaniu. Qrczę jeden pokój dla dziecka a w drugim i ostatnim nasza sypialnia, salon, jadalnia, moja sala do ćwiczeń…. Uff….. No i argument koronny moja nie w pełni sprawność. Długie spacery z wózkiem, noszenie maleństwa, zarwane noce, leki, które biorę….

(przepraszam teraz muszę pędzić na rehabilitację, dokończę później.. )

Jestem… Zła dziś jakaś wewnętrznie, z tykającą bombą, która wybuchnie albo mega awanturą albo fontanną łez. Coś mi dziś ewidentnie nie pasuje, jeszcze tylko nie rozgryzłam co… A więc może teraz pora na argumenty „za”. Chęć do kochania ogromna, a dzieciątko samo kocha bezkrytycznie i ufnie, przynajmniej przez pierwszych parę lat życia swojego, i kochać toto można bezgranicznie i tulić. Pytanie znów o motywację się nasuwa czy jest nią chęć wynagrodzenia sobie Kaja chłodniejszego raczej w miłości, broniącego się przed okazywaniem jej od momentu kiedy parę lat skończył i obciachem dla niego się stała, czy też wynagrodzenia Kajowi właśnie matki hamującej swoje okazywanie miłości Synowi by nikt jej nie posądził o krzywe intencje jakieś, bojącej się „mamisynka” przysłowiowego wychować, zamiast faceta na trudy życia gotowego, chlanie też hamulcem uczuciowym przecież było…. Może chciałabym macierzyństwo przeżyć raz jeszcze, tym razem nie skażone strachem i zbyt młodym wiekiem, tym razem wyczekane  niecierpliwie z zakochanym wzrokiem i dotykiem Taty przyszłego…. A może kochając Tomasza miłością tak niespodziewanie ogromną chciałabym z Nim właśnie dzielić przywilej bycia rodzicem… A może patrząc na niego tak ufnie tak mocno wierzę, że cudownym byłby ojcem…. Może chciałabym wynagrodzić mu tą niemożność bycia Tatą synów swoich z poprzedniego małżeństwa… A może takie typowo babskie marzenie posiadania córki we mnie się tli, dziewczynki do różowych sukienek, kokardek w długich włosach, wspólnych zakupów, podbierania ciuchów, nauki makijażu itp… Jak tylko dałabym sobie radę ze strachem o jakość ojcowskich uczuć, czy świrować bym nie zaczęła u progu jej dojrzałości? Trudne te wszystkie pytania i jakoś bez odpowiedzi stuprocentowej większość z nich zostanie…. Fajnie byłoby Boże gdybyś pomógł mi nieco, podpowiedź jakąś zostawił, sygnały jakieś nieomylne dał..

Kolejny dołek. Który już to??

Spadło mi coś samopoczucie. Nagły spadek fizycznej formy, wyjazd Tomasza, trudny logistycznie tydzień przede mną.. To wystarczyło żebym nie chciała wyjść spod kołdry. Tak mnie czasem wqur..za ten stan, niby ćwiczę, niby pracuję ale właśnie wszystko jakieś takie na niby. Brak mi znów energii i zapału, znów dopada myślenie „a po co to wszystko? Przecież i tak nic się nie zmienia od miesięcy..”. Wiem, wiem, marudzę jesiennie, roztkliwiam się nad sobą dziecinnie, użalam się zapominając jakie miałam i mam szczęście… Nie lubię jak Tomek wyjeżdża, uwielbiam być z nim, daje mi poczucie bezpieczeństwa, oparcie w każdej chwili, uspokajająco uzależniającą świadomość, że przy nim mogę wszystko a nawet jeśli nie to i tak nic strasznego się nie stanie…. Qrczę jak pomyślę o sobie z czasów dzieciństwa Kaja to mam wrażenie, że ktoś mi podmienił wspomnienia. Trudno uwierzyć, że byłam tak samodzielna i niezależna w swej świadomości. Trochę mnie przeraża moja aktualna zależność od Najdroższego Męża mego… Psychiczna zależność. Chyba muszę o tym pogadać na terapii…

Brazylijska telenowela…

Kojarzycie te klimaty? Najbardziej nieprawdopodobne rozwiązania miłosnych wątków, ich skomplikowanie do granic możliwości… Od dawna już mówię, że życie pisze dużo lepsze scenariusze… Zmarła ostatnio babcia Sebastiana, ulubiony przeze mnie członek tamtej popieprzonej rodziny, zebrałam się więc w sobie, zwlokłam z wyra o 5tej rano, wsiadłam w pociąg i pojechałam do Łodzi. Przy okazji mając szansę spotkać Synka mego ciut wcześniej i spędzić z Nim w drodze powrotnej trochę czasu. Oczywiście wiedziałam, że nastąpi spotkanie z legendarną i tajemniczą aktualną partnerką mojego Byłego. Złapałam ją z zaskoczenia w wejściu do kaplicy na cmentarzu znienacka wyciągając rękę do powitania i mówiąc „wreszcie” zupełnie nie wiem dlaczego…. Nerwy mnie zjadły jednak trochę pomimo odstawiania chojraka. Całą mszę miałam ich na wprost linii wzroku bo usiedli tuż przed nami. Kajutka ręka trzymająca moją nieco studziła emocje ale i tak roniąc łzy nad trumną Danki płakałam trochę grzebiąc symbolicznie i ostatecznie całe swoje przeszłe życie z poprzednim nazwiskiem. Potem stypa… Próbowałam uciec na drugi koniec sali siadając na dalszym krańcu stołu ale zarówno Ela jak i Państwo L. usiedli tuż obok. Podawałyśmy sobie więc z Martą surówkę z marchwi i ziemniaczki… Łapki mi trochę dygotały, w środku drżałam, dodając sobie otuchy wizualizacjami rodem z brazylijskiej telenoweli właśnie, czyli szarpiąc rude owłosienie głupiej krowy i drapiąc pazurami po obliczu… Mały skandal na stypie? Byłoby co wspominać. Seba twierdzi, że Panna Mroźna też się denerwowała… jeśli tak to cóż… Jednak myślę, że musiałam ją w końcu zobaczyć na własne oczy . Tak długo istniała tylko jako zjawa jakaś… A tak wiem jak wygląda, widziałam, mam to z głowy… Żałowałam tylko cały czas, że Tomaszek akurat w delegacji po Niemczech się bujał miast trzymać mnie za rękę. Pochwalę się Nim kiedy indziej…

Nie wiem jaki wybrać tytuł bo jeszcze nie wiem o czym będzie ten wpis. Miał zacząć się od pytania: Jak Wy zaczynacie swój dzień? Ja od leków. Nawet jak wstanę zmuszona fizjologicznie o 3 w nocy lecę połknąć Euthyrox bo wyczytałam gdzież, że nie dość, że na czczo to jeszcze 4 godziny przed innymi lekami… Po odespaniu jeszcze paru godzin jedną ręką nastawiam kawę a drugą skrupulatnie pakuje w pudełeczko pastylki różnokolorowe i różnowielkościowe. Kończę połykanie ich już w pracy bo staram się nie wszystkie naraz, zatkało by mnie przecież jak już nieraz bywało…. Ilość ich znów ostatnio wzrosła, po infekcji więcej suplementów, Koenzym Q10 i magnez, biotyna na znów wypadające włosy, przy ostatnich ciągłych bólach głowy dodana dawka dzienna Baclofenu plus jakiś niesterydowy przeciwzapalny…Głowa zamknięta w obręczy ucisku od dwóch prawie tygodni non stop ciąży opadając,  czasem dochodzi ból nad brwiami, czoło ściska jakoś, czasem na uszy się rzuca tracąc jakby słuch w jednym, boję się tego bólu nie uspokojona wcale słowami przystojnego neurologa, że to napięciowy ból i nie ma oznak czegoś groźniejszego… Ciało znów mi jakieś sygnały daje, ze coś mu nie pasuje… Osłabione, kobieco-hormonalnie szaleje, skóra pokrywa się jakąś wysypką, egzemą pomiędzy palcami… Obawiam się, że 8 godzin za biurkiem, przy kompie, niekoniecznie zapracowane bo czasem zajęcia służbowego brak i nadrabiam zabijając czas kolejnymi wpisami na bloga czy dobieraniem motylków w pary, otóż obawiam się, że zmusi mnie ciało do skrócenia czasu pracy… Nie wiem jak rozegrać sprawę wynagrodzenia bo przecież ilość obowiązków pozostanie ta sama… Czekam jeszcze jak na zlitowanie na decyzję Sądu i ocenę powtórną mojej niepełnosprawności… Może uda się urwać oficjalnie godzinę z etatu…

 

lato, wakacje,czyli o czym by tu ? ;)

MajorkaLato w połowie… Podróż poślubna minęła mignięciem jakimś… Majorka… Luksusowo brzmi, luksusem może nie było w odczuciu moim ale było super… Początkowe warkoty nasze, spowodowane niewyspaniem,  przemęczeniem, problemem z przestawieniem się w tryb urlopowy, minęły na szczęście i mogliśmy cieszyć się sobą i okolicą i klimatem… Polecam tę wyspę gorąco! Nawet w największym upale funkcjonować można znośnie, plaże piaszczyste, woda przeźroczysta, drogi bardzo dobre, widoki przepiękne, jedzenie…mniam… Drogo? A i owszem tanio nie jest… Ale to nie miał być tryb spędzania tanich wakacji… Słony smak na ustach, morska bryza we włosach, Zacytuję Wam swój fejsbukowy wpis dla lepszej ilustracji nastrojów moich:

„Od jakiegoś czasu nie wstydzę się przyznać, że bardziej niż zabytkowe kościoły i muzea pociągają mnie w obcych krajach wrażenia… Smakowe, zapachowe, dźwiękowe… Zapach słonej bryzy morskiej, spalonej słońcem skóry, rozgrzanego piasku… Szum fal i palm…. Zapach obcych miast, mieszanka spoconych turystów, czasem kanalizacji, ekskluzywnych perfum, smażonych owoców morza… To jest dla mnie kwintesencja wakacji… Ten specyficzny zapach ciepłych krajów będący mieszanka tego wszystkiego… Smak cieknącego sokiem po brodzie świeżo pokrojonego mango. I ananasa… Wprost na plaży… Plasterki zimnego kokosa….grillowana ośmiornica, która w Polsce nigdy nie smakuje aż tak dobrze… Pierzaste liście palm na błękitnym niebie… Brzęk bransoletek na kostkach… Melodia obcego języka…. Świadomość bezkarnej anonimowości… Język angielski, którym nagle porozumiewam się bez zahamowań i obaw, że coś pomylę… Ciepły wieczorny deszcz zaskakujący nas nad basenem po kolacji… Delikatny wiatr na nagich piersiach bo w końcu mogę opalać się topless… Swoboda jaką czuję w wodzie, na chwilę zapominam o ograniczeniach ciała… Dziękuję za to wszystko… Komu? Bogu, samej sobie, ukochanemu, losowi… Odczuwam głęboką wdzięczność…”.

No własnie… Permanentnie odczuwam ostatnio wdzięczność i szczęście.. I miłość oczywiście… Ale taka szerzej pojętą , nieograniczona jedynie do Małżonka mego Ukochanego… Aż czasem się boję to stracić…

 

Back to work

Wczoraj wróciłam do pracy…541 dni po udarze…Pomimo znanych warunków, oswojonej już po przeprowadzce firmy nowej lokalizacji, najwspanialszego Szefa pod słońcem, stresowałam się mocno… Żołądek zwinięty w kulkę nie przyjmujący za bardzo pożywienia, obowiązkowa wizyta w toalecie, lekki ciężar w klatce- organizm sam dawał znać o stresie… Pan Romuald musiał wyjechać tego dnia w delegację i jak się okazało zestresowany nie mniej ode mnie poprosił, żeby Tomasz przyjechał do mnie i pracował w naszym biurze, żebym nie była sama 🙂 Co oczywiście mój Najlepszy na świecie Narzeczony uczynił niezwłocznie. 8 godzin zleciało wyjątkowo szybko, nawet nie zdążyłam pomyśleć o znużeniu czy senności pomimo wczesnej pobudki… Zaległości, papiery, aktualizacja kalendarza, chęć uporządkowania wszystkiego po swojemu… Dopiero wieczorem mózg dał znać o zmęczeniu i spowolnił reakcje… Dziś już pod bezpośrednim nadzorem Szefa ogarniam dalej służbową rzeczywistość znajdując chwilę na ten wpis… W sumie dobrze, że jest co nadganiać bo bieżących obowiązków w związku z mocnym ograniczeniem działalności zbyt dużo mieć nie będę…

Po pracy pędzę odebrać ślubną sukienkę… Bo to w końcu już za 23 dni ten Wielki Dzień!! Jeszcze muszę dać do zmniejszenia obrączkę bo jak się okazało palce odwrotnie proporcjonalnie do reszty mego boskiego ciała zmniejszyły swój obwód 😉

Poza zbliżającym się ślubem i powrotem do jako tako normalnego społecznego funkcjonowania nic więcej na razie nie zaprząta moich myśli… Może jeszcze podróż poślubna i konieczność wplecenia w mój nowy harmonogram tygodnia rehabilitacji z Oleńką czy wizyt lekarskich… Skończyła się całodniowa dyspozycyjność!

W sumie pomimo wrodzonego i nabytego podczas rekonwalescencji lenistwa cieszę się, że życie zmusiło mnie do powrotu.