Synu…

 

To nieprawda, że miłość rodzicielska jest bezwarunkowa i bezkrytyczna. Przynajmniej moja nie jest. Jasne, że gdzieś tam w głębi wybaczam wszystko i jestem gotowa w każdej chwili wyciągnąć rękę. Ale nie chcę zgodzić się na Twój stosunek do mnie. Nie pozwolę Ci obarczyć mnie winą za wszystko. Nie pozwolę się traktować jak worek do bicia. Mam wobec Ciebie oczekiwania i chyba po raz pierwszy to powiedziałam. Czy teraz Cię stracę? Czy całkowita akceptacja Ciebie jest ceną za Twoją miłość? Ja nie jestem gotowa jej zapłacić…. Przykro mi…

Reklamy

Czy kiedyś to zniknie?

Czy mamy wpływ na to co nam się śni? Czy wywołujemy czasem wilka z lasu? Jutro Paulinie opowiem ten sen tutaj tylko wspomnę bo za trudne to jednak. Zakazane przez samą siebie tematy. Mam tylko nadzieję, że było to odwrócenie rzeczywistości, forma przywrócenia kontroli, pozwolenie mi na samodzielnie podjęcie decyzji,dokonanie wyboru. Po paru intensywnie erotyką podszytych dniach (te dni w kobiecym cyklu, dzięki którym przychodzą na świat kolejni ludzie 😉 wspomaganych sanatoryjną samotnością bez Męża i intensyfikowanych masażami barku, karku i ręki…. W końcu znalazło ujście… Rujnując mi po raz kolejny naiwne przekonanie, że „ta sprawa” jest już definitywnie załatwiona. Pobudka była przykra i mdląca, na szczęście szybko wróciłam do pracowitego trybu sanatoryjnej rehabilitacji. Tak to właśnie moja psychika i moje ciało zaskakują mnie wciąż, tak jak parę dni później z zaskoczeniem przyjęłam do wiadomości zmęczenie wszechobecnym alkoholem na wieczornej imprezie w kawiarni poprzedzone wyczulonym zmysłem węchu i wzrokiem błądzącym za każdą szklanką z drinkiem. Oczywiście zmyłam się po angielsku do pokoju postanawiając oszczędzić samej sobie wątpliwych przeżyć. Wiem, że decyzja o zakończeniu terapii jest słuszna, że oprócz psychologa mam ludzi, z którymi mogę na każdy z tych tematów pogadać, że w ostateczności zawsze na tą terapię będę mogła wrócić, że ten blog jest miejscem, gdzie sama sobie wiele rzeczy tłumaczę i uświadamiam. Wkurza mnie jednak, że to wszystko wciąż we mnie gdzieś tam się kołacze.

Przemoc, molestowanie, zastraszanie, hejt…

Nie wytrzymałam dziś. Zamieściłam na Facebooku tekst-apel o brak obojętności na te wszystkie rzeczy z tytułu tej notatki. Cytuję: „Wczoraj przez przypadek obejrzałam wywiad Moniki Olejnik z dorosłą dziś kobietą wiele lat molestowaną i gwałconą przez księdza, za cichym przyzwoleniem otoczenia. Ktoś jej nawet zrobił aborcję. Jako dziecku. Ktoś meldował ich razem w jednym pokoju w trakcie pielgrzymki. Ktoś inny widział jak ją odwiedzał w szpitalu. Nie mogłam powstrzymać emocji, tak jak i Monika. Dziś czytam o fali hejtu,która wylewa się na Weronikę Rosati za to, że głośno powiedziała o przemocy jakiej doświadczała od swojego męża, lekarza-celebryty. Qrwa! Dokąd zmierza nasz świat? Wiem, że zło jest na świecie i kryje się pod różnymi postaciami. Dobrodusznego spowiednika, kochającego ojca, szanowanego ogólnie Męża, wychowawcy w szkole, trenera… Wybaczcie, że skupiam się teraz na sytuacji kiedy to kobieta jest atakowana przez mężczyznę. Wiem, że czasem bywa odwrotnie. Ale sama jestem kobietą, która doświadczyła w swoim życiu różnych form przemocy i sercem jestem właśnie po stronie tych kobiet. Dlaczego fundujemy im jeszcze gorsze piekło osądzając, krytykując, wydając wyroki, piętnując? To właśnie dlatego one latami milczą. Naszym zadaniem jest je wspierać, słuchać ich, pomagać, kochać, przytulać. Wierzyć im! Słowa ranią bardzo, uwierzcie. Rozejrzyjcie się wokół proszę. Może w Waszym otoczeniu jest ktoś komu trzeba, można pomóc. Może piętro nad Wami słychać krzyki i płacz? Może widzieliście w windzie sąsiadkę z podbitym okiem i siniakami na dłoni. Może Wasza znajoma z duszy towarzystwa przemieniła się nagle w cichą mysz z trzęsącymi się rękoma i uciekającym wzrokiem. Może dziecko koleżanki nagle dziwnie się zachowuje gdy widzi na ekranie telewizora scenę seksu albo sztywnieje przy byle dotyku? Nie bądźmy obojętni!!”. Dużo ostatnio się o tym mówi. Wreszcie! W kinach film dokumentalny o molestowanie dzieci przez Michaela Jacksona. Samej trudno mi o tym czytać. Przecież uwielbiałam jego muzykę. Jeśli to prawda to zasługuje na całkowitą izolację w eterze, TV, internecie. Co potwierdza po raz kolejny tezę o tym jak stosujący przemoc czy molestujący potrafią wtopić się w nasze otoczenie. Podwójna osobowość, podwójna mentalność. Sama przecież doświadczyłam wobec mojego taty dualizmu uczuć i emocji. Miłości i nienawiści w jednym. Strasznie współczuję ofiarom. Mnie w sumie jakoś się udało, jasne pokaleczyłam siebie i bliskich przez lata, wpadłam w alkoholizm, zdradzałam, ale udało mi się w końcu z tego wyjść. Po wieloletniej terapii poukładałam sobie to wszystko jakoś w głowie i okazało się, że umiem kochać „normalnie”. Ale są tysiące kobiet zastraszonych, przerażonych, samotnych w swym strachu, tysiące dzieci, którym nikt nie wierzy, że wujek czy trener zachowują się nieodpowiednio. Tysiące matek, które przymykają oko na nocne wstawanie partnera, udając,że nie widzą, że ich własna córka zmieniła się nagle w jakąś istotę z pustym wzrokiem. Nie godze się na to! Jeszcze nie wiem jak ale mam zamiar jakoś pomóc. Może zgłoszę się jako wolontariusz do jakiejś fundacji. Gdyby nie mama mówiłabym i pisała o tym głośno w pierwszej osobie. Proszę nie bądźmy obojętni!

Ad udaru wśród młodych ludzi

Dziś znów polecam Wam wpis lewaczki, czyli mojej udarowej „młodszej siostry”. Choć w sumie mogłaby być chyba nawet moją córką. Wczoraj dotarła do nas kolejna informacja o śmierci wskutek udaru. I znów człowiek przed 60tką, gwiazda mojej młodości, Luke Perry, aktor kultowego serialu lat mojego dojrzewania „Beverly Hills 90210”. Powikłania po udarze, nie obudził się ze śpiączki….

Sharon Stone, która wyszła w miarę cało, rozczuliła mnie opowieścią jak to tuż po udarze mówiła tylko jedno słowo na określenie wszystkiego „fuck”. Ludzki mózg działa dziwnie…

Ostatnio zasłyszana opowieść o kobiecie w 6 miesiącu ciąży, która walczy po udarze. W zasadzie walczą oboje 😥.

Kochani „Młodzi” błagam nie myślcie, że jesteście nieśmiertelni. Kiepskie odżywianie, fajki, alkohol, trawka no i przede wszystkim ten cholerny stres… Wasze ciało też może powiedzieć STOP.

Martwię się o Kaja, zdołowany ostatnimi przejściami, zrozpaczony, nie widzący sensu w dalszym bytowaniu… Plus papierosy, alkohol na smutki, no i udar w rodzinie i rak w historii genetycznej…. Cóż mi pozostaje poza matczynym „truciem”??

 

 

 

http://lewaczka.pl/udary-mlodym-wieku-sa-rzadkie/

 

kolejny rozdział zamknięty?? przecież już dawno…

Mój Były zostanie tatą po raz drugi…I co? przecież do przewidzenia to było… A jednak żuję tą informację od wczoraj i dziwnie mi jakoś…. Zazdroszczę mu to prawda. Lecz z drugiej strony? Przecież gdyby mi tak strasznie zależało przeciągnęłabym swoją osobę po wszystkich możliwych lekarzach sprawdzając przeciwwskazania i możliwości. Tak ( sorry za porównanie) jak i w przypadku chęci posiadania psa… Gdyby mi na prawdę zależało zobowiązałabym się do wypełniania obowiązków . A Najdroższy mój Mąż pewnie po kilku dyskusjach dałby się przekonać… A tak czyż nie wygodniej rzucić w przestrzeń : oj za stara jestem i po udarze… Oj Tomek nie chce psa…. Leniwa jestem i tyle! Za dobrze mi w tym naszym bezpiecznym gniazdku, za wygodnie, za ciepło… Nic nie muszę, żadnych prawdziwych obowiązków… Tyle, że zawsze spełniałam się w tej opiece nad kimś i przytulaniu kogoś… Spełniałam się w byciu Mamą i właścicielką psa…. To o co mi chodzi? Żal mi? Ale czego? Kogo? Potwierdzeniem to ostatecznym dla mnie naszego nie bycia ze sobą już na wieki wieków? a może po prostu wściekam się, że on też szczęśliwy będzie? No bo przecież za krzywdy mi wyrządzone nikt go do cholery nie ukarał jeszcze!! To ja musiałam się wyprowadzić, porzucić ukochane przedmioty, wspomnienia, to na moich rękach umarła Norka, to ja w końcu udar mózgu miałam czego konsekwencje do końca życia odczuwać będę. A on? Nawet jak praca dla której porzucił swoje ukochane Lyreco go zawiodła to hej siup znalazł nową, latają sobie wakacyjnie po świecie, kasy im nie brak, zadowolenia z siebie też nie….a teraz jeszcze szczęśliwa rodzinka na zdjęciach się będzie uwieczniać… tak , szlag mnie trafia, trudno, muszę się przyznać do niegodnych uczuć…  Wybacz mi Boże brak pokory i pamięć krótką.. żółty wąż zazdrości… postaram się zbyt długo nie gościć go w sobie…. przecież szczęśliwa jestem i mam za co dziękować! Muszę Synowi swemu pomóc zaakceptować tą sytuacje i odnaleźć się w nowej roli wujko-brata. I pomóc mu znaleźć w tym radość. Nim sam tatą zostanie…

Pierwszy wqurw po udarze czyli komisja…

Skąd ten tytuł? Bo przed udarem a jeszcze przed rozwodowymi perypetiami złość to było moje drugie imię. O byle co i przy byle okazji. Potrafiłam wpaść w szał, wytrącona z równowagi, drąc się w niebogłosy, agresywnie potrącając przedmioty, rzucając nimi czasem, trzaskając drzwiami. To właśnie taką matkę zapamiętał mój Syn i taką mnie piętnuje do dziś. Teraz też oczywiście potrafię się zdenerwować,podnieść głos, Tomaszek był świadkiem wyrzucania zawartości szuflady w efekcie sprzeciwienia się mojemu pomysłowi na porządki ale od udaru nie pozwalałam sobie na takie emocje na maksa, na parę z uszu itp. Bałam się, wściekałam na pół gwizdka, trochę na pokaz czasem, bojąc się, że za chwilę pęknie mi jakieś naczynko w nadwyrężonym i tak mózgu i znów stanę się niesamodzielna. W ostatni czwartek wezwano mnie na kolejną komisję, wojewódzką tym razem, celem potwierdzenia lub zanegowania sensu mojego odwołania od decyzji przyznającej mi lekki stopień niepełnosprawności. Niezbyt stary lekarz o jakże mylącym wyglądzie Chrystusa i jakże wiele mówiącym nazwisku Niezgoda przyjął mnie w gabinecie prosząc o zajęcie miejsca. Usiadłam dość szeroko podpierając ramię drugim krzesłem, akurat tego dnia wszedł mi jakiś uporczywy ból pod lewą łopatkę i szukałam w miarę wygodnej pozycji. Neutralny strój, odrobina makijażu,grzeczny jak mi się wydawało uśmiech i zaczynamy. Udar był tak? No tak(komputer z moją historią przed oczami, nie spuszcza oka z ekranu), kiedy? No wtedy. Proszę opisać własnymi słowami jak się Pani teraz czuję? No to opowiadam o dokuczliwym jeszcze wciąż bólu ramienia, o nodze kulejącej, kostce skręcającej się notorycznie. Ma Pani jakieś badania? No mam, kładę na biurku. I tu pada agresywnym mocnym tonem wypowiedziane:hormony były? Jeśli ma Pan na myśli antykoncepcję to tak były. Fajki pewnie też? I tu mnie już ubodło bo powtarza się sytuacja z poprzedniej komisji więc mówię :dlaczego wy wszyscy przyczepiliście się tych fajek i antykoncepcji? Jeśli spojrzy Pan w moje papiery zobaczy, że wykryto mi po udarze przetrwały otwór owalny i mój neurolog uważa mój udar za ewidentnie kardiogenny. Jacy wy? Pada pytanie. No więc mówię, że podobną reakcje wobec mnie zaprezentował lekarz na poprzedniej komisji i z jego poglądem też się nie zgadzam. Czy Pani wie ilu ludzi ma taką dziurę w sercu i nie ma udaru? A czy Pan wie ile kobiet bierze antykoncepcję hormonalną, pali papierosy i nie ma udaru? Tu pada coś o winie, o postępowaniu bez zastanowienia i potem oczekiwaniu nie wiadomo czego. Bo pewnie myślę, że mi się należy. Tak uważam, że należy mi się status osoby niepełnosprawnej a moja rzekoma wina nie ma tu nic wspólnego. Poza tym, opowiadam już roztrzęsiona lekko, na moją chorobę nałożyło się wiele okoliczności, byłam w trudnej sytuacji,rozwodziłam się właśnie, to był duży stres….I co rozwód może też nie był z Pani winy?? I tu wstałam, zaprotestowałam głośno na takie traktowanie i odzywki i poprosiłam o zmianę lekarza albo przyjście jego przełożonego. Udał, że nie słyszy, kazał mi usiąść, usiadłam i rozpłakałam się w głos. Proszę na kozetkę, muszę Panią zbadać. Ok. Bada odruchy a ja ryczę. Dlaczego Pani płacze? Bo mnie Pan zranił. Pani musi mieć problem z kontaktem z ludźmi albo z poczuciem winy skoro Pani tak reaguje. Pani na mnie krzyczała (prawda podniosłam głos ale nie krzyczałam),Pani tu weszła i się rozsiadła, tłumaczę więc, że bolą mnie plecy i wtykam mu do ręki usg ramienia i kostki mówiąc, że chciał obejrzeć a nawet nie spojrzał. Łzy lecą, ręce się trzesą , mam problem ze schowaniem segregatora do plecaka, pada: to już koniec, może Pani iść. Wychodzę na trzęsących się nogach, Tomasz przestraszony, idę do recepcji próbując już nie płakać, mówię, że chce rozmawiać z przełożonym tego lekarza. Idę na górę, przyjmuje mnie Pani kierownik, przestraszona moim stanem, opowiadam jej całe zajście, mówi, że przyjmuje moją skargę, porozmawia z lekarzem, mówi, że mogę złożyć skargę na piśmie, ale między nami mówiąc lekarz pracuje na umowę zlecenie, czyli nic mu nie może zrobić a jest dobrym neurologiem, a u nich braki kadrowe, więc w domyśle nie chciałaby żeby się zwolnił. Pyta czego oczekuję? Żeby moja kłótnia z Panem doktorem nie miała wpływu na merytoryczną ocenę mojego stanu zdrowia. To mogę Pani zagwarantować. Zobaczymy. Czy chcę złożyć skargę na piśmie. Poczekam… Idę na dół na spotkanie z pracownikiem socjalnym, miła kobitka uśmiecha się przy wejściu i pyta czy już się uspokoiłam. No trochę tak. No bo słyszała, że była awantura. No była. Nie jest Pani pierwsza, Pan doktor z tego słynie… Uff…nawet opis tego mnie denerwuje… Wyszliśmy stamtąd i poszliśmy na lody. I wiecie, że poczułam coś na kształt ulgi? Oczyszczającą moc wyrzucenia z siebie złości, takie: „heloł, jednak jest jeszcze coś we mnie z tamtej Sylwii. Nie umarła jednak…”. No i teraz czekam na decyzję i zastanawiam się czy i gdzie złożyć skargę na tego lekarza.

#metoo

Bulwersująca przede wszystkim facetów akcja niewiele jeszcze dała zmian. I nie mówię o wielkim świecie celebrytów z Hollywood tylko o naszym polskim zaścianku. Na tym swoim zdrowotnym wyjeździe co rusz spotyka mnie coś co wola o pomstę i wywołuje złość. Wchodzę rano na zabieg – rozgrzewające moje wciąż jeszcze bolące ramię lampy solux- cóż sanatorium jest dla płci obu, wiadomo zus, luksusów trudno się spodziewać. Zatem w pomieszczeniu są dwie leżanki, na jednej z nich leży półnagi facet, który ma naświetlania dolnego odcinka kręgosłupa. Kawał mięcha i tłuszczu, wiek 50 plus. Zaczyna się ślinić jak tylko wchodzę a jak rozpinam bluzę żeby odsłonić ramię pada tekst „dobrze się zaczyna”. Udaję, że nie słyszę, przecież i tak nie zrozumie… Muszę się do niego odwrócić żeby być na odpowiednim boku więc grzecznie przepraszam a on „tu też niezłe widoki”. Warknęłam „daj Pan spokój” udał, że nie usłyszał. Qrwa czy ja na dzień dobry skomentowałam jego obwisły brzuch? ? I widoczny spod spodni rowek?? Jutro nie będę się powstrzymywać obiecuję. Leżę tam potem i słucham z zażenowaniem jak tacy faceci dowcipkują w kierunku tych młodych fizjoterapeutek i wstydzę się bardzo. Kolejna sytuacja. Wchodzę do jacuzzi, które mi zaordynował lekarz, tuż przy schodach dwóch facetów, typ powyżej, muszę przecisnąć się obok żeby wejść i czuję obślizgły wzrok na pupie. I już mi popsuł tą kąpiel… Ja pier… Kiedy się to skończy? Kiedy ci królowie polskiego zaścianku znikną w końcu bo w przemianę nie uwierzę. Taki baran nigdy nie zrozumie, że jego dowcipy ani nie są śmieszne ani mi nie schlebiają. Dla mnie jest to forma mentalnego gwałtu. Dlatego będę głośno popierać wszystkie akcje przeciw, nie będę się śmiać z żadnych seksistowskich dowcipów! Trzeba przesadzać bo inaczej nie dotrze. I niech sobie wsadzą w tyłek argument o większym dystansie. W tym temacie dystansu mi brak! I już